بسم رب البیت والمقام

انی بعثت لاتمم مکارم الاخلاق.

جهل بود و ظلمت و تاریکی، انسانهای خیوان صفت و درنده خوی به زندگی خود در ردیف حیوانات بلکه پائین تر از آنها ادامه می دادند؛ و جز فکر خور و خواب ، ظلم و تجاوز بر دیگران، در نظر گرفتن منافع اقتصادی نامشروع، به اسارت و بندگی گرفتن انسانهای ضعیف و ناتوان، زنده به گور نمودن فرزندان دختر، و پامال نمودن حتی انسانیت زنان و...، در سر نداشتند؛ هر روز بد تر از دیروز وهزاران بار درنده تر از هرروز! چه بگویم؟! انسان نماهای که صدها هزار فرستاده خداوند خون در چشم و آه در دل آزردند و بر مصیبت های بی شمار آنان دیوانه وارو قهقه زدند و خندیدند!.

          اما خداوند دین خود و فرستادگانش را هر طوری شده یاری می کند و به پیروزی می رساند(( ولو کره المشرکون)).

          آری در چنین احوالی مردی می آید خورشیدوار، عصای موسی در دست به همراه وزیری که هارون را مانند، بر جهل و ظلمت می تابد و بار دیگر جهان را از چنگال خفاشان خون آشام نجات می دهد؛ او محمد امین (ص) است و برادرش امام علی (ع).

          او معروف به محمد امین است، کنیه اش ابوالقاسم، ادامه دهنده و کامل کننده دین یکصد و بیست و سه هزار پیامبر و فرستاده خداوند، او پا جای پای آن بزرگواران نهاده و هزاران بار بیشتر از آنان برای نجات انسانهای خود باخته تلاش می کند. و با کمک ابر مرد تاریخ، یارویاور و برادرش امام علی (ع) و فداکاری همسر گرامی اش حضرت خدیجه (س) و پیروان مخلص ایشان، انسانیت انسان را به او باز می گرداند و به آنها می آموزد که چگونه قله های علم و معرفت و انسانیت را یکی پس از دیگری فتح نماید. امروز شاهدیم که انسانها به آن درجه ی ازشرافت و کرامت ( اشرف مخلوقات بودن) رسیده است؛ که درود خداوند و درود تمام درود فرستادگان بر او و خاندان پاک و مطهرش باد.   

اسلام علیکم یا اولیاء اللله

ولادت امام محمد تقی (ع) ، جوادالائمه و هم چنین ولادت امام علی (ع) و روز پدر و روز مبعث پیامبر نور و رحم بر تمام مسلمانان جان بویژه شیعیان مبارک باد

ولادت امام جواد(ع) مبارک

ابوجعفر محمد بن علي نهمين امام از امامان دوازده گانه شيعيان و يازدهمين معصوم از چهارده معصوم است. مشهورترين لقبهاي آن حضرت جواد (بخشنده) و تقي (پرهيزگار) است. پدرش امام رضا (ع) و مادرش سبيكه يا ريحانه يا دره از مردم نوبي (شمال سودان) است. در سال 195 هـ.ق در مدينه به دنيا آمد.

امام جواد (ع) در سال 203 هـ.ق پس از شهادت پدرش امام رضا (ع)، در سن هشت سالگي، به امامت رسيد دوران هفده ساله امامت او با حكومت مامون و معتصم، خلفاي عباسي، همزمان بود. هنگامي كه امام رضا (ع) به دعوت مامون از مدينه به توس رفت. اما جواد (ع) كه كودك بود، مانند ديگر افراد خانواده حضرت رضا (ع) در مدينه ماند و در سال 202 هـ.ق براي ديدار پدر به مرو رفت و سپس به مدينه بازگشت.

پس از شهادت امام رضا (ع) مامون به بغداد رفت او كه از كمالات علمي و معنوي امام جواد (ع) آگاه بود، ايشان را از مدينه به بغداد دعوت كرد. اما دولتمردان حكومت عباسي و اطرافيان مامون از اين اقدام ناخشنود بودند، به ويژه آنكه مامون تصميم داشت دختر خود، ام الفضل، را به همسري امام جواد (ع) در آورد. مامون براي آنكه آنها را از مقام علمي و فضل آن حضرت آگاه كند، در بغداد مجلس بحثي، ميان او و دانشمندان بزرگ آن روزگار، ترتيب داد. دراين مجلس، امام به پرسشهاي علما پاسخ گفت و ميزان دانش و هوش وي بر آنان آشكار شد. پس از آن مامون دختر خود را به همسري امام درآورد.

امام جواد (ع) پس از چندي به سفر حج رفت و از آنجا به مدينه بازگشت، و پايان خلافت مامون در آن شهر ساكن بود. پس از مرگ مامون به دستور معتصم عباسي، در سال 220 هـ.ق، به همراه همسرش ام الفضل، به بغداد رفت و بنابر بعضي روايتها به دستور معتصم مسموم شد و به شهادت رسيد.

امام جواد (ع) را همه مسلمانان عالمي بزرگ مي دانستند. ايشان انساني بردبار، نيكو سخن، عابد و بسيار باهوش بود. حديثهاي بسياري از آن امام، در كتابهاي حديث، از جمله عيون اخبار الرضا، تحف العقول، مناقب، بحارالانوار و ........ نقل شده است و ما به عنوان تبرک حدیثی از آن امام معصوم نقل می کنیم ایشان می فرماید:

 نياز مؤمن به سه چيز

«أَلْمُؤْمِنُ يَحْتاجُ إِلى تَوْفيق مِنَ اللّهِ، وَ واعِظ مِنْ نَفْسِهِ، وَ قَبُول مِمَّنْ يَنْصَحُهُ.»:
مؤمن نياز دارد به توفيقى از جانب خدا، و به پندگويى از سوى خودش، و به پذيرش از كسى كه او را نصيحت كند.

ماه رجب ماه نزول رحمت

از حضرت موسي ابن جعفر(ع) منقول است‏ كه رجب نام نهري است در بهشت كه از شير سفيد‌تر و از عسل شيرين‌تر است؛ هر كه يك روز رجب را روزه‌ بدارد، البته از آن نهر بياشامد.

به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان، پنجشنبه، نخستين روز ماه رجب - هفتمين ماه از ماه‌هاي قمري و از ماه‌هاي حرام - است. رجب ماه متبرك خداوند است و علاوه بر اين‌كه ماه خداوند، است ماه ولايت و امامت نيز هست.

رجب به همراه شعبان فرصت مغتنمي براي آماده‌سازي روح و جان براي يك مهماني بزرگ يعني ماه مبارك رمضان است تا بتوان از سفره رحمت الهي بهترين بهره‌ها را برد.

در مفاتيح‌الجنان آمده است: «بدان كه اين ماه و ماه شعبان و ماه رمضان در شرافت تمامند و روايت بسيار در فضيلت آن‌ها وارد شده است، بلكه از حضرت رسول (ص) روايت شده كه رجب ماه خداست و شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه امت من است.»

همچنين پيامبر رحمت (ص) فرموده‌اند: «هر كس يك روز از ماه رجب را روزه دارد، مستوجب خشنودي بزرگ خدا شود و غضب‌ الهي از او دور و دري از درهاي جهنم بر روي او بسته مي‌شود.»

ايشان مي‌فرمايند: «ماه رجب ماه استغفار امت من است. پس در اين ماه بسيار طلب آمرزش كنيد كه خدا آمرزنده و مهربان است و رجب را “اصب” مي‌گويند، زيرا كه رحمت خدا در اين ماه بر امت من بسيار ريخته مي‌شود؛ پس در اين ماه بسيار بگوييد: “استغفرالله واسئله التوبه“.»

حضرت امام موسي كاظم (ع) مي‌فرمايند: «هر كه يك روز از ماه رجب را روزه بدارد، آتش جهنم يك ساله راه از او دور و هر كه سه روز از آن را روزه دارد، بهشت بر او واجب شود.»

حضرت صادق (ع) مي‌فرمايند: «هر كه يك روز از آخر اين ماه را روزه بدارد، خدا او را از شدت سكرات مرگ و هول بعد از مرگ و از عذاب قبر ايمن گرداند و هر كه دو روز از آخر اين ماه را روزه‌ دارد، بر صراط به آساني بگذرد، هر كه سه روز آخر اين ماه را روزه دارد، از ترس بزرگ روز قيامت مصون شده و برات بيزاري از آتش جهنم به او عطا كنند.»

در اين ماه ايام ولادت اماماني چون امام محمد باقر (ع)، امام محمد تقي (ع)، امام علي (ع)، مبعث حضرت رسول (ص) و ايام شهادت اماماني چون حضرت موسي (ع)، امام علي نقي (ع)، وفات ابراهيم - فرزند پيامبر (ص) -، وفات ابوطالب - عموي پيامبر (ص) - و وفات حضرت زينب (س) روي داده است.

براي اين ايام ادعيه و نمازهاي زيادي سفارش شده است كه مهم‌ترين اعمال عبادي كه در اين ماه انجام مي‌شود، اعتكاف است.

و خواندن این دعا بعد از هر نماز است. 

دعای که بعد از هر نماز در ماه مبارک رجب خوانده شود

بسم الله الرحمن الرحیم

یامن ارجوه لکل خیرõ و آمن سخطه عند کل شرõ یا من

یعطی القلیل باالکثیرõ یا من یعطی من سئله õ یا من یعطی من

لم یسئله و من لم یعرفه تحنا منه ورحمهõ اعطنی بمسئلتی ایاک

جمیع خیرالدنیا و جمیع خیرالآخرهõ واصرف عنی بمسئلتی

ایاک õ جمیع شرالدنیا وشرالآخرهõ فانه غیرمنقوص ما اعطیت

وزدنی من فضلک یا کریمõ یاذالجلال والاکرامõ یا ذالنعماء

والجودõ یا ذالمن والطولõ حرم شیبتی علی النارõ برحمتک

یا ارحم الراحمینõ