ضمن آرزوی قبولی عبادت ها و کارهای نیک شما عزیران در ماه مبارک رمضان،
همان طوری که در پست قبلی اشاره شد یکی از گرفتاری های زبان فارسی
در افغانستان بی اعتنایی خود فارسی زبانان آن دیار است که ناخود آگاه تیشه
به ریشه ی زبان فارسی می زنند و این خیانت بزرگی است که در حق زبان فارسی
انجام می گیرد؛
اگر در شهر کابل ( پایتخت زبان فارسی ) گذر کنی, چشمانت چیزهای عجیبی خواهد
دید و گوشهایت چیزهای عجیب تری خواهد شنید!
می بینی که بر سر یک دکان نوشته شده است ( ... رستورانت ) بر سر دکان دیگری
نوشته شده است ( ورکشاب ) و ... وقتی این تابلو ها را می بینی در ذهنت به دنبال
معنای آن می گردی ! به مغزت فشار می آوری، هر قدر فکر می کنی به جایی نمی
رسی؛ به تابلو نگاه می کنی، به دکان نگاه می کنی هیچ چیزی دستگیرت نمی شود؛
خدایا این چه واژه ی است؟ چه زبانی است ؟ هندی، پاکستانی، پشتو، انگلیسی، فرانسه؟
هرچه است  مسلما فارسی نیست و گرنه باید ما هم که فارسی زبان هستیم از آن چیزی
می فهمیدیم !!!

وقتی در بازار راه می روی، از دکاندار، مدرسه ی، زن ، مرد، باسواد ، بی سواد ، واژه های را
می شنوی که هرگز در کتابهای فارسی نشنیده ی و روح فارسی از آن بیگانه است؛ واژه های
چون : ( راجستر )  یعنی ثبت ( انجنیر ) یعنی مهندس ( دریور ) یعنی راننده ( لیسنس ) یعنی
گواهینامه ( اسپورت ) یعنی ورزش  از همه مهم تر ( پوهنتون ) یعنی دانشگاه که خود از مراکز فرهنگی می باشد ! و واژه های دیگر که اگر مسافرتی داشته باشی به وفور خواهی شنید !!!

و با کمال تأسف اگر شما از بعضی کلماتی استفاده نمایی که در ایران مورد استفاده قرار می
گیرد می گوید این واژه ایرانی است و ما نباید واژه های ایرانی را به کار ببریم ، (با اینکه واژه ی صد در
صد فارسی است !) در حالی که واژه های غیر زبان فارسی را به راحتی استفاده می کنند !

راستی به نظر شما برادر هم وطن و فارسی زبان علت یا علت های این امر  چه می تواند باشد؟

 آیا راه بیرون رفتن از این وضعیت وجود دارد ؟

اگر وجود دار ، راهکار های شما در این مورد چه می تواند باشد؟