دانستن حق ماست

السلام علیک یا شمس الشموس

latifjaiied — Fri, 30 Oct 2009 05:16:03 GMT

ولادت پر نور و میمون امام هشتم امام رضا (ع) در روز ۸/۸/۸۸ برای تمامی شیعیان و دوستداران خاندان عصمت و طهارت مبارک

مولوی کجایی است؟

latifjaiied — Fri, 30 Oct 2009 05:13:36 GMT

مولوی کجایی است؟

این عنوان مطالبی است که به مناسبت سالگرد «مولانا جلال الدین بلخی» توسط روز نامه اطلاعات، در تاریخ 15مهر 1388، شماره 24586، از زبان دکتر محمد علی اسلامی ندوشن، به چاپ رسیده است. ایشان در این گفتار ابتدا ادعا می کند که مولوی یک شخصیت جهانی است و به هیچ جایی تعلق ندارد، ایشان می گوید:

«قبل از هر چيز بايد گفت كه جلال‌الدّين محمّد مولوي به جامعة جهاني تعلّق دارد. او بيش از هر كس از «يگانگي انساني» و «وطن جهاني» دم زده است.

اين وطن مصر و عراق و شام نيست

اين وطن جايي است كو را نام نيست

او ميان مليّت‌ها تفاوت نمي‌گذارد و كتاب او هم خطاب جهاني دارد. شهري كه وي عمر خود را در آن به سر برده، يعني قونيه در آسياي صغير، يك شهر فارسي‌زبان بوده، كتاب‌هايي كه در آن زمان در آن نوشته شده، به زبان فارسي است و سروده‌هاي مولانا هم به زبان فارسي است كه همگي در ‌آن شهر سروده شده‌اند. چگونه بتوان او را وابسته به تركيّه دانست، در حالي كه او خود به صراحت مي‌گويد:

تو ماه تركي و من اگر ترك نيستم

دانم من اين قَدَر كه به تركي است آب «سو»

زبان فارسي وابسته به فرهنگ ايران است، و اگر دو كشور ديگر همچون افغانستان و تاجيكستان فارسي‌زبان هستند، آنها هم در خراسان بزرگ قرار داشتند كه در آن زمان جزء قلمرو ايران بوده. بنابراين اگر او در بلخ به دنيا آمده، و بلخ اكنون در افغانستان قرار دارد، به اين دليل، نمي‌تواند افغاني شناخته شود؛ زيرا افغانستاني در آن زمان وجود نداشته، هر چند افغان‌ها نيز به علّت آنكه زبانشان فارسي است و با ما اشتراك تمدّني دارند، آنان هم از او سهم دارند.

ایشان در این سطور ناچاراً و تلویحاً اعتراف می کند به این که کشور افغانستان نیز از مولوی سهمی دارد و از این جهت که هم زادگاه مولوی، و هم خاستگاه زبان فارسی افغانستان است و مولوی نیز تا آخرین لحظات حیاتش به فارسی سخن می گفته و به فارسی می نوشته، به گفته ایشان افغانستان نیز روزی جزء قلمرو خراسان بوده و خراسان جزء ایران؛ لذا آنان نیز سهمی دارند، اما مشخص نمی کند که چه اندازه سهم دارند!!!

ایشان در ادامه شواهدی می آورد بر این که زادگاه و اقامتگاه و آرامگاه هیچ کدام ملاک ملیت نیست، بلکه ملاک ملیت تمدن است. و مولوی از تمدن فارسی و ایرانی بر خوردار بوده است؛ لذا مولوی ایرانی است.

در این جا، جهت روشن شدن هویت مولوی و درستی گفتار نویسنده محترم و هم چنین در پاسخ کسانی که این ادعا را دارند، توجه شما خوانندگان گرامی را به چند نکته جلب می کنم و قضاوت آن را می گذارم به عهده خود شما که وجدان پاکی برخوردارید:

1- آیا ایران و افغانستان از تمدن واحد «به قول نویسنده محترم» برخوردار نیست؟

2- آیا دو کشور فعلی به نام های (ایران) و (افغانستان) همان خراسان سابق نیستند؟

3- آیا زادگاه مولوی شهر بلخ ( که فعلاً در افغانستان واقع است)، نیست؟

4- آیا مولوی زوی در ایران فعلی سکونت داشته است؟

5- آیا وقتی سرزمینی در اثر معادلات سیاسی تجزیه می شود، فرهنگ، تمدن، شخصیت ها، افتخارات و ... خودش را به ارث نمی برد؟

6- راستی تا همین اواخر (حدود 6-4سال قبل) مولوی را به کجا نسبت می دادند، (مولوی بلخی) و به چه اسمی مشهور بود؟

و ده ها سوال دیگر.

ما بهتر است مولوی را آن گونه که گذشتگان معرفی کردند و شناختند و آن گونه که هست، بشناسیم و به هویت و شخصیت آن، دستبرد نزنیم.

حتی اگر تمدن و زبان را در نظر بگریم، نباید دیگران که به گفته آقای (ندوشن) از مولوی سهم دارند را نفی کنیم. تا چند سال قبل این حرف ها نبود که مولوی کجایی است، و متعلق به کدام ملت و یا کشور است؟ اما در این اواخر به خاطر مسایل سیاسی، بحث ملیت ایشان مطرح شد و هر کشور به تناسب قدرت سیاسی و گستره رسانه های تبلیغاتی، نفوذ در سازمان های بین المللی خود مولوی را از خود خواندند و آن را به خود و کشور خاصی نسبت دادند.

بنده در خاتمه از تمام دوستان خواننده درخواست دارم که در این گونه مسایل، تعصب به خرج نداده به دنبال واقعیت باشند و برای شناخت بهتر مولوی و جهت اتحاد میان کشورهای با تمدن واحد، فرهنگ واحد، هم زبان، هم کیش، و حتی هم مذهب تلاش کنند و تمدنی را بر پایه این ارزش های مشترک و اصیل برپا نمایند. والسلام به امید آن روز.

latifjaiied — Tue, 13 Oct 2009 22:38:54 GMT

شهادت چهارمین امام و پیشوای خوبان رییس مذهب تشیع امام جعفر صادق (ع) را به تمام مسلمانان جهان تسلیت عرض می کنم.

امیدوارم همان طور که شیعه و سنی از دست آورد های علمی ایشان در زمینه های دینی و دنیوی استفاده می کنیمُُ آن را زمینه برای وحدت و یگانگی و سعادت و پیشرفت کشورهای اسلامی قرار دهیم.

تا این که خداوند متعال ما را در سایه الطاف بی پایان خود و به آبروی خاندان وحی به سر زمین خوبی ها رهنمون گردد. و زمینه ظهور منجی عالم بشریت را فراهم سازد و دنیای بهشت گونه را برای ما بدان ارزانی نماید.

فارسی ستیزی به شیوه های مختلف

latifjaiied — Mon, 08 Dec 2008 04:36:18 GMT

( پشتو- دری لند قاموس)

این نام کتابی است که زبان «پشتو» را به زبان فارسی «دری» ترجمه کرده است. همان طور که از نام کتاب و محتوای کتاب پیدا است، نویسنده این کتاب یکی از نویسندگان پشتون می باشد. پشتو زبانان از دیر باز در صدد از بین بردن زبان فارسی در کشور افغانستان بوده اند و با تعصب شدیدی که دارند به این کار خود حتی در عصر حاضر ادامه می دهند، این تعصب شان ناشی از روحیه فاشیستی و مذهبی شان است که هر از گاهی به گونه های مختلف از خود بروز می دهند. مثلا هر وقت شما در محافل علمی و اداری از واژه های فارسی استفاده نمایی با واکنش آنان و البته حتی تاجیک ها و هزاره ها مواجه می شوی که می گویند نباید از واژه ایرانی استفاده شود! مثلا اگر یک فرد واژه های از قبیل پرابلم ( مشکل ، دشوار صعب )، پروسه، و ... را استعمال نماید کسی نمی گویند که چی میگویی؟ اما اگر بخواهد واژه اصل زبان خود را مثل واژه (دانشگاه)، استعمال نماید برایش اخطار می دهند که از لغات بیگانه استفاده نکن

جای تأسف است که این نویسنده محترم بویی از زبان فارسی نبرده است و خودش هم نمی داند که از واژه های انگیلیسی به جای فارسی استفاده می کند آن هم در موارد زیاد اشتباه! در صفحه 49 این کتاب معادل واژه "پوهنتون" را در زبان دری "یونیورسیتی" و " دانشگاه " معادل واژه " پوهنزی " را " فاکولته " و " کالج"

معنا نموده است که هیچ فارسی زبانی در هیچ کجای دنیا آن را نمی شناسد! و این زبان بیگانه است نه دانشگاه و دانشکده و ....

به هر صورت، چنان چه یک بار دیگر در همین وبلاگ به عرض خوانندگان محترم رسانده شد، همه سعی در فارسی ستیزی از کشور افغانستان (مهد و خواستگاه زبان فارسی) دارند. پشتون ها سعی دارند با وارد نمودن واژه های بیگانه و جلوگیری از استفاده نمودن واژه های فارسی درست ریشه این زبان را از بین ببرند. خود فارسی زبانان این کشور به خاطر بدبینی که نسبت به کشور ایران (که شیعه و فارسی زبان است) در بین تمام مردم افغانستان ایجاد شده است، سعی دارند زبان دری را از زبان فارسی جدا نمایند و هیچ راهکاری برای نجات آن ندارند. و از طرفی هم کشور جمهوری اسلامی ایران همواره سعی دارند که خود را تنها وارث زبان فارسی بداند و به دین جهت از هیچ تلاشی فروگزار نمی کند. از برگزاری همایش ها و نوشتن مقالات و کتاب ها و مطرح نمودن ایران به عنوان تنها کشور فارسی زبان و مطرح نمودن زبان های دری و تاجیکی که در واقع تمام این ها همان فارسی است نه هیچ چیز دیگر!

پارسی
ذبیع الله یوسفی( افغانستان)

ماییم پارسی و زما است پارسی
ما زنده بود وایم که تا است پارسی

پیوسته تازه گیست به ترکیب و واژه اش
وزهرچه کهنگی ست جدا است پارسی

ازقند پارسی ست حلاوت به هردهن
هرسینه را حضورصفااست پارسی

ازحضرت سنایی و تا خواجهءهرات
حمد است پارسی و دعااست پارسی

مولای بلخ خرمن شوریده گان بسوخت
سرکاروان راه هُدی است پارسی

شیرازیان بهای شکرراشکسته اند
شکرفروش قافله ها است پارسی

دهقان طوس تا که عجم زنده کرده است
شهنامه را زُلال بقااست پارسی

بیدل نوای سوختگان تا فلک رساند
ماندن اگر صداست، صدااست پارسی

موج لطافت است چه نظمش چه نثر آن
گویی حریف بادصبا است پارسی

پیوسته باد هرزه هیاهو کند، ولی
کاخ بُلند تا به سما است پارسی

از شرق تا به مغرب این مهد آریا
ما هرکه ایم،هویت ما است پارسی

پارسی
سعادت پنجشیری

دریای مست مست روان است پارسی
امواج پرغریو کیان است پارسی

ترکیبی از نوای دل وجان وتن دران
آهنگ ارغنون زبان است پارسی

پربار لفظ و زادگه ی واژه های نو
با لهجه های تازه کران است پارسی

روشن تراز سپیده ورخشنده تر ز ماه
تابیده در جبین زمان است پارسی

در باغ عشق و وادی سرسبز معرفت
شمع حضور بزم دلان است پارسی

آزاده از تعلق و بشکسته مرزها
عطر شکوفه های لبان است پارسی

از غزنه تا به کاشغر ومروه تا خجند
آن شهریار شهر زبان است پارسی

ای همزبان خاور و همزاد آریا !
از بلخ تا به قونیه جان است پارسی

چون نوبهارعاطفه با آبشار نور
رنگین کمان الفت جان است پارسی

در التفات ملت و شهر و تمدنی
آئینه ای شکوه بیان است پارسی

روح سخای سبز بهارانه اش نگر
فارغ ز رنگ زرد خزان است پارسی

در عقل ها نه گنجد و از دیده ها کلان
چون عقل وهوش عالم جان است پارسی

( سعادت پنجشیری- تورنتو - سپتمبر 2008)

کشمکش برسر"دانشگاه یا پوهنتون"!

دانشجویان دانشگاه بلخ!

جنجال دانشگاه بلخ - عطاالله مهاجرانى

مقصران اصلي دانشگاه بلخ، حزب افغان ملت و کنگره ملي

ادامه جنجال 'دانشگاه یا پوهنتون' در مجلس افغانستان

عید نوروز مبارک

latifjaiied — Fri, 28 Mar 2008 03:19:20 GMT

هر روز تان نوروز نوروز تان پیروز

عید نوروز در کشور افغانستان از دیر زمان مرسوم بوده است، مردم افغانستان اعم از هزاره، تاجیک، ازبک، ترکمن، و پشتون عید نوروز را مثل اعیاد اسلامی دیگر گرامی می دارند و این عید را با شکوه برگزار می نمایند. همزمان با فرا رسیده بهار طبیعت یکباره دیگرگون شده، کوه های سربه فلک کشیده و دشت های بی پایان لباس سفید خویش را از تن کنده و لباس سبز بر تن می کنند. همین طور در این روز جشن بالا بردن جنده (بیرق) سخی که منسوب به امیر المومنین (ع) می باشد در مزار شریف و در سخی کابل برگزار می گردد.

در افغانستان نوروز و بهار معنای واقعی به خود می گیرد، زیرا کار و تلاش آغاز می شود، کشاورزان بدنبال کشاورزی خود می روند، باغبانان، باغهای شان را بیل می زنند، رمه داران به دشت و صحرا می خزند، و از همه مهم تر این که مدارس در افغانستان با فرا رسیدن فصل بهار آغاز می شود؛ کودکان دانش آموز و دانشجویان پس از تعطیلات زمستانی دو باره به سر کلاس رفته و مشغول فراگیری علم و دانش می شوند.

مراسمی که در عید نوروز برپا می شود

مراسم مختلفی طبق رسم و عادت هر شهر و روستا برگزار می گردد؛ آنچه برای تمام شهر ها و روستاها مشترک می باشد عبارت است از گرفتن مهمانی و رفتن دید و باز دید دوستان و اقوام و عرض تبریک فرا رسیدن عید نوروز و آرزوی سال خوب برای دوستان و فرستادن پیام تبریک و پوشیدن لباس نو و دادن عیدی برای بچه های خرد سال.

بله این اصل مراسم عید نوروز است؛ البته در بعضی از شهرها ممکن است رفتن به کوه و صحرا و مراسم دیگری نیز وجود داشته باشد که مربوط به شهر خاص یا افراد خاص (مرفهین و پول داران) می باشد و عمومیت ندارد؛ و صد البته نه به عنوان سیزده به در که در کشور ایران مرسوم می باشد، بلکه صرف رفتن به طبیعت و به قول افغانی ها برای هوا خوری.

من از همین طریق فرا رسیدن عید نوروز و بهار طبیعت را برای تمام فارسی زبانان بویژه هموطنان عزیزم در هر کجای دنیا که هستند از صمیم قلب تبریک می گویم و سالی سرشار از سلامتی و موفقیت و شادکامی برایشان آرزو می کنم.

مرز های محکم و آهنین و ...

latifjaiied — Sun, 17 Feb 2008 04:49:18 GMT

چندی قبل مطلبی را در یکی از سایت ها مطالعه کردم تحت عنوان «بازخوانی برخی

ابهامات درمورد زندگی و شخصیت سید جمال الدین افغانی» در رابطه با این مطلب

برادران گرامی افغانستانی و ایرانی اظهار نظر های را ارائه نموده بودند و بعضا به هم

دیگر تاخته بودند. به نظر می رسد که این موضع گیری ها و برخوردها از زمانی آغاز

شد و روز به روز شدت گرفت که گروه هنر مندان برادران ایرانی در کابل پایتخت زبان

دری (فارسی)، مسئله افغانی بودن مولوی را دامن زده و به توهین مردم آن دیار

پرداخته بودند! لذا بنده برآن شدم تا مطالبی را به عرض خوانندگان گرامی برسانم. و

آن اینکه اولا در مطلب که عنوان شد، که این مطلب ترجمه سخنان یکی از

نویسندگان کشور سوریه است؛ مترجم سعی نموده که سید جمال الدین را ایرانی

معرفی کند و برای اثبات این مطلب شواهدی را آورده که نه تنها ایرانی بودن سید

جمال الدین را اثبات نمی کند که تمام فعالیت ها و تلاش های ایشان را نفی می کند

و ایشان را به عنوان یک شخصیت خائین، جاسوس، طرفدار غرب و... معرفی می کند

که این مصداق ضرب المثل می خواهد ابرو را درست کند چشم را کور می کند، می

باشد. در همین راستا بنده چند سال قبل به مناسبتی کتابی را مطالعه نمودم

( اسمش الان یادم نیست) که نویسنده این کتاب مثل مترجم مذکور می خواست

هویت سید جمال الدین را ایرانی جلوه دهد؛ و طبق اظهارات خودش ایشان حتی به

محل سکونت سید جمال رفته و با نوکر و دیگران مصاحبه انجام داده بودند و به این

نتیجه رسیده بودند که عنوان (افغانی) نه این که نشانگر ملیت و محل سکونت سید

جمال الدین بوده بلکه اسم شعری ایشان بوده؛ ولی مترجم محترم مذکور اعتقاد دارد

که سید به عمد خودش را افغانی معرفی می کرده به خاطر مسایل امنیتی و پذیرش

مسلمانان منطقه و .... البته نکته ی را در این راستا که باز خود بنده در کتابی به نام

سردار کابلی خواندم که سید جمال الدین با صراحت خودش را اهل افغانستان

خوانده بود! و به افغانستانی بودن خود افتخار کرده بود!

اما در رابطه با مولوی، بنده بارها از تلویزیون و از زبان کارشناسان و مولوی شناسان

شنیدم که می گویند: مولوی در بلخ متولد شده و در ترکیه زندگی نموده و در آنجا

وفات نموده؛ و همین طور در کتابهای متعدد و نوشته های زیاد. ولی با این حال می

گویند مولوی ایرانی است! و به تعبیر خودشان « مولوی به هر صورت ایرانی است»!

حتی نسبت به کنگره مولوی که در لندن برگزار شده بود و در آن مولوی بلخی خوانده

شده بود، خبرنگاران ایرانی آن را ادعای مغرضانه خواندند! با وجود شواهدی بی

شماری که وجود دارد، بنده متوجه نمی شوم که مولوی چگونه ایرانی است!؟ قضاوت

عادلانه به عهده شما خوانندگان محترم. اما به نظر بنده اگر ما، کشورهای افغانستان

و ایران را در قدیم و حال یکی بدانیم مسئله ی نیست و باید بگویم مولوی فارسی

زبان که متعلق به کشورهای فارسی زبان است؛ و باید دو کشور را در تمام افتخارات

و... مشترک بدانیم و حتی مثل یک کشور اتباع دو کشور بتواند بدون محدودیت به این

دو سرزمین رفت و آمد و کار کند؛ که این صد البته محال است! و اگر دو کشور را از

هم جدا کنیم و به مرزهای فعلی آن محدود نمایم، باید افتخارات و مسایل دیگر دو

کشور را نیز از هم جدا نمایم، هر کشور افتخاراتش مال خودش؛ و لذا نباید در گفتار و

رفتار مان مغالطه نمایم و سیاست دوگانه بلکه چند گانه داشته باشیم.

به هر صورت بنده آرزوی سربلندی دو کشور عزیز هم زبان، هم کیش، هم فرهنگ و

همسایه و دوست را خواستارم، امیدوارم که مردم ما، در سایه اسلام همواره در

امنیت و صلح و پیشرفت و ترقی به سر ببرند و آرزو می کنم که حضرت مهدی (عج)

هرچه زودتر ظهور نماید تا دیگر این مرز های متعدد جغرافیایی، مذهبی، زبانی،

اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و نژادی را نداشته باشیم، انشاءالله.

انسجام اسلامی و زبان فارسی

latifjaiied — Sun, 09 Dec 2007 04:02:18 GMT

انسجام اسلامی

مقدمه:

انسجام از ماده سجم به معنی جریان، سیلان و روان بودن می‌باشد چنانچه زبیدی در تاج

‌العروس، طریحی در مجمع ‌البحرین، فیروز آبادی در قاموس‌ المحیط، محمد بن عبد ‌القادر در

مختار ‌الصحاح و ابن منظور در لسان ‌العرب به آن اشاره کرده‌اند. به ریزش اشک چشم و باران از

آن جهت که در آنها جریان و سیلان وجود دارد نیز سجم استعمال شده است. مجازا به کلام و

سخنی که روان و بدور از تعقید می‌باشد استعمال شده و کلام منسجم به کلامی گفته می‌شود که

شیوا، روان و بدور از اغلاق و تعقید باشد. و هم‌چنین به جامعه و ملتی که حرکت روان و سیال

دارد و اصطکاک و برخورد مهم و قابل توجهی در آن نیست جامعه و ملتی منسجم گفته می‌شود

که باز به مناسبت روان بودن مجاز است. از آن جهت که اولین و مهم‌ترین اصطکاک و برخورد

در یک جامعه در کلام، محاورات و گفتگو پیش می‌آید به جامعه‌ای می‌شود جامعه منسجم گفت

که برخوردهای محاوره‌ای و کلامی در آن جامعه وجود ندارد یا بسیار اندک است و مردم به

صورت شیوا و روان و بدور از تکلف اصطکاک و برخورد سخن می‌گویند. وقتی در کلام و

محاورات یک جامعه روان و سیال باشد در عمل نیز با تعامل و تعادل حرکت خواهند کرد و آن

چیزی است نزدیک به وحدت و اخوت.

تفاوت انسجام با وحدت

از آن جهت که جامعه و امت اسلامی امروزه به کشورهای مختلف تقسیم شده و هر کدام

دارای علایق ملی، مذهبی، زبانی و قومی می‌باشند تا رسیدن به وحدت فاصله زیادی دارند اما به

انسجام می‌توانند برسند و ضرورت آن بیش از وحدت و موانع آن کمتر از موانعی است که در راه

وحدت وجود دارد وحدت به شعار و انسجام به عمل نزدیک است. روی همین جهت مقام

معظم رهبری حضرت آیت الله خامنه‌ای (( دامت برکاته)) انسجام اسلامی را طرح نموده که

ضرورت آن بیش از وحدت و از نظر عملی قابل دسترسی می‌باشد. ایشان در مورد ملت ایران به

وحدت اشاره فرموده، زیرا با انسجام تنها مشکل حل نمی‌شود و باید به سرحد وحدت تکامل و

پیشرفت کنند و از طرفی هم علایق ملی، مذهبی و قومی اقتضای وحدت و اخوت را دارد. لذا

ایشان از وحدت ملی سخن گفته که هم ضرورت و هم امکان عملی دارد و به واقعیت و حقیقت

نزدیک است. و از انسجام اسلامی که باز دارای ضرورت قطعی بوده و به واقعیت نزدیک و قابل

دست رسی می‌باشد. چون انسجام اسلامی به این معنا خواهد بود که مسلمانان کلام، محاورات و

سخنان شان را به گونه‌ای مرتب و منظم کنند که سیال و روان بوده و موجب برخورد و اصطکاک

نشود و آن جامعه اسلامی را به وحدت کلمه نزدیک خواهد کرد و موجب خواهد شد که جامعه

اسلامی در صحنه عمل نیز بتواند با هم تعامل نموده و تعادل در حیات اجتماعی را حفظ کنند.

زبان عامل اصطکاک:

یکی از عوامل اصطکاک زبان است: امروزه زمینه بحث ها و کشمکش های جدی قرار گرفته

است. مثلا زبان عربی و زبان فارسی! امروز ما شاهد هستیم که برای نام گذاری اسم دریایی به

(خلیج ف یا خلیج ع )حساسیت نشان داده می شود؛ به حدی که ممکن است زمینه ساز جنگ

های خونینی شود.

اما برای یک مسئله مهم اسلامی و دینی به هیچ صورت در این حد حساسیت نشان داده نمی

شود. همین طور خود زبان فارسی که امروزه برای منحصر نمودن آن در یک کشور خاص (با

وجود کشور های فارسی زبان دیگر که خاستگاه این زبان می باشد)، فرهنگ سازی ها و فعالیت

های انحصار گرایانه ی انجام می شود؛ تا زبان فارسی را در کشور خاصی محدود نموده تا از

مفاخر آن به نفع آن کشور استفاده شود. در حالیکه همه می دانیم این امر یکی از عوامل مهم

اصطکاک زا بوده و علاوه بر اینکه قلب عده کثیری را مکدر می کند، سد محکمی برای رسیدن به

انسجام اسلامی می باشد. لذا اگر بخواهیم کلمه انسجام اسلامی از سر زبان ها رها گشته و به

واقعیت تبدیل( یا لا اقل نزدیک) گردد، باید تمام عوامل اصطکاک زا، از جمله ایجاد اختلاف

میان زبان ها را کنار گذاشته و برای رسیدن به انسجام اسلامی تلاش همه جانبه ای را آغاز نمایم.

گر چه حالا هم دیر است!

آیا برای درک زبان دری نیاز به فرهنگ فارسی است؟

latifjaiied — Mon, 12 Nov 2007 03:05:18 GMT

با عرض سلام و تشکر فراوان از جناب آقای کاظم کاظمی و کسانی که در

فکر لا اقل زبان خویش می باشند و مطالبی را در دفاع از زبان فارسی

( دری) می نویسند.

بنده از مشاهده این مطلب و مطالب دیگری از این قبیل که هر روز انتشار

می یابد به شدت ناراحت شدم و بی اختیار ندای وا مصیبتا سر دادم؛ که کار

ما و زبان ما به جایی رسیده است که یک شخص ارمنی به خود اجازه می

دهد تا برای ما فرهنگ لغات بنویسد و ( به اصطلاح) دانشمندان و زبان

شناسان ادبیات فارسی از کشور فارسی زبان به آن بارک الله گفته و از کار

بزرگی که انجام داده است تجلیل نماید!!!

البته این گوشه ی از جفاهایی است که بر ما و زبان ما روا داشته می شود؛

و عجب هم نیست زیرا در همین نزدیکی ها، در متن زبان فارسی وقتی

شما با یک ایرانی فارسی صحبت نمایی با تعجب از شما می پرسد شما

فارسی را از کجا یاد گرفتی؟! شما چقدر خوب فارسی بلدی! فلان نفر در

فلان جا طوری دیگر صحبت می کرد! و... در حالیکه اگر اطلاع کافی از زبان

فارسی در افغانستان داشته باشند در می یابند که زبان ما و زبان ایشان در

نوشتار هیچ گونه تفاوتی با هم ندارند؛ و برای فهم آن هیچگونه نیاز به

فرهنگ لغات نداریم، بله اگر تفاوتی هم وجود داشته باشد در لهجه است؛

مثل لهجه های مختلف ایرانی.

ولی متأسفانه کسی این مطلب خیلی ساده را نمی تواند درک کند! علت

چیست؟ خدا خود می داند! البته یک نکته وجود دارد و آن این که در

افغانستان دو زبان رسمیت دارد: 1) زبان فارسی ( دری) 2) زبان پشتو؛ علاوه

اینکه واژه های بیگانه هم در محاورات عامه مردم جا باز کرده است؛ و این

موجب شده است تا واژه های پشتو و واژه های بیگانه را به حساب زبان

فارسی بگذارند و زبان دری را جدا از زبان فارسی بدانند؛ که این ظلم بزرگ

است.

نقد کتاب (( فرهنگ فارسی - دریُ دری ـ فارسی)) در ادامه مطلب

ناقد محمد کاظم کاظمی شاعر معاصر

زبان فارسی در افغانستان

latifjaiied — Thu, 18 Oct 2007 03:46:18 GMT

به نام خداوند بخشاینده و مهربان

ضمن آرزوی قبولی عبادت ها و کارهای نیک شما عزیران در ماه مبارک رمضان،
همان طوری که در پست قبلی اشاره شد یکی از گرفتاری های زبان فارسی
در افغانستان بی اعتنایی خود فارسی زبانان آن دیار است که ناخود آگاه تیشه
به ریشه ی زبان فارسی می زنند و این خیانت بزرگی است که در حق زبان فارسی
انجام می گیرد؛
اگر در شهر کابل ( پایتخت زبان فارسی ) گذر کنی, چشمانت چیزهای عجیبی خواهد
دید و گوشهایت چیزهای عجیب تری خواهد شنید!
می بینی که بر سر یک دکان نوشته شده است ( ... رستورانت ) بر سر دکان دیگری
نوشته شده است ( ورکشاب ) و ... وقتی این تابلو ها را می بینی در ذهنت به دنبال
معنای آن می گردی ! به مغزت فشار می آوری، هر قدر فکر می کنی به جایی نمی
رسی؛ به تابلو نگاه می کنی، به دکان نگاه می کنی هیچ چیزی دستگیرت نمی شود؛
خدایا این چه واژه ی است؟ چه زبانی است ؟ هندی، پاکستانی، پشتو، انگلیسی، فرانسه؟
هرچه است مسلما فارسی نیست و گرنه باید ما هم که فارسی زبان هستیم از آن چیزی
می فهمیدیم !!!

وقتی در بازار راه می روی، از دکاندار، مدرسه ی، زن ، مرد، باسواد ، بی سواد ، واژه های را
می شنوی که هرگز در کتابهای فارسی نشنیده ی و روح فارسی از آن بیگانه است؛ واژه های
چون : ( راجستر ) یعنی ثبت ( انجنیر ) یعنی مهندس ( دریور ) یعنی راننده ( لیسنس ) یعنی
گواهینامه ( اسپورت ) یعنی ورزش از همه مهم تر ( پوهنتون ) یعنی دانشگاه که خود از مراکز فرهنگی می باشد ! و واژه های دیگر که اگر مسافرتی داشته باشی به وفور خواهی شنید !!!

و با کمال تأسف اگر شما از بعضی کلماتی استفاده نمایی که در ایران مورد استفاده قرار می
گیرد می گوید این واژه ایرانی است و ما نباید واژه های ایرانی را به کار ببریم ، (با اینکه واژه ی صد در
صد فارسی است !) در حالی که واژه های غیر زبان فارسی را به راحتی استفاده می کنند !

راستی به نظر شما برادر هم وطن و فارسی زبان علت یا علت های این امر چه می تواند باشد؟

آیا راه بیرون رفتن از این وضعیت وجود دارد ؟

اگر وجود دار ، راهکار های شما در این مورد چه می تواند باشد؟

عوامل از هم پاشیدگی زبان فارسی در کشورهای فارسی زبان

latifjaiied — Tue, 07 Aug 2007 05:17:18 GMT

بسمه تعالی

خدمت بازدید کنندگان محترم عرض سلام دارم و از اینکه مدتی است به خاطر گرفتاری های درسی نتوانستم وبلاگم را ( که متعلق به تما دوستان فارسی زبان می باشد) بروز نمایم پوزش میخواهم!

در ابتدا عرض کنم که ممنونم از برادر مان که وبلاگی را تحت عنوان کشور های زبان فارسی ایجاد کردهاند و مطالب خوب و مفیدی را در معرض دید خوانندگان عزیز می گذارد.

بعد اینکه هدف از ایجاد این وبلاگ هم در مرحله اول تلاش در جهت خنثی نمودن سیاست های می باشد که برای جدا نمودن کشورهای فارسی زبان و در نهایت ملت های فارسی زبان انجام پذیرفته و می پذیرد؛ در مرحله بعد آگاه نمودن فارسی زبانان افغانستانی می باشد که نامأنوس نمودن و وارد کردن واژه های بیگانه نا خود آگاه سعی دارند زبان فارسی افغانستانی ( دری) را از زبان فارسی ایرانی و تاجیکی جدا نمایند و نا خود آگاه تیشه به ریشه خویش وارد می کنند !!

لذا برآن شدم تا جهت اطلاع و یا تذکر برای کسانیکه هنوز به زبان فارسی ارج می نهند و از آن حمایت می کنند وبرای حفظ و گسترش آن تلاش می کنند، مطالب زیر را به عنوان عامل های از هم پاشیدگی زبان فارسی از نظر مبارشان بگذرانم :

تاجك و ايرانی و افغان چرا؟ مادرين دنيا كه از يك مادريم
( لايق شيرعلی)